ห่างหายจากบ้านหลังนี้ไปนานมากเลย กลับมาอีกทีโอ้ว์ " ไฮโซ " ขึ้นจม เพื่อนบ้านใหม่ๆเพียบ โด่งดังที่

เดียวครับพี่น้อง วันนี้ว่างมากมากเลยแวะมาเยี่ยมเยียนสักหน่อย ดีที่ท่านเจ้าบ้านยังไม่เผาบ้านไล่ที่   จริงๆก็

ไม่ใช่ไรหรอก ไปอ่านไดหมวดตี้มาเลยนึกถึงบ้านตัวเอง ถึงบ้านหลังนี้จะไมได้มีไว้เพื่อนเขียนบันทึกประจำวันก็

เถอะ  หมวดตี้เป็นใครนะเหรอ หมวดตี้ก็คือ ร้อยตำรวจตรีกฤตติกุล บุญลือ คนที่เสียชีวิตในขณะปฏิบัติหน้าที่ที่

ภาคใต้อ่ะ น้องเค้าตายในวันเกิดตัวเองด้วย อายุพึ่ง 24 เอง ไม่ได้รู้จักกันเป็นการส่วนตัวหรอก รู้เรื่องราวของน้อง

เค้าจาก Mail ที่เพื่อนๆ Forward มาให้ อ่านแล้วอึ้ง เลยไปตามหาประวัติแล้วก็ได้เจอไดอารี่ที่น้องเค้าเขียนไว้ จำ

ได้ว่าวันที่อ่านไดน้องเค้านั่งร้องไห้ไปด้วย เค้าเป็คนที่อารมณ์ดีนะ ดูได้จากสำนวนการเขียนไดที่ตลกๆ มีเรื่อง

ราวสนุกมากมายมาเล่าให้ฟัง เป็นคนชอบถ่ายรูป  เป็นคนมีอุดมการณ์รักชาติสุดๆเกิดมาเพื่อเป็นตำรวจจริงๆ เรา

เลย Add ไดของน้องเค้าไว้อ่านย้อนหลัง แม้ว่าอยากจะอ่านเรื่องของเค้าอีกเท่าไหร่น้องก็คงไม่สามารถมาเขียน

ให้เราได้อ่านอีกตลอดกาล ........

     น้องตี้ครับน้องตี้รู้ไหมว่าน้องตี้เป็นคนที่ทำให้พี่สามารถลืมซุปเปอร์จูเนียร์ได้ในระหว่างที่พี่อ่านไดของน้อง

(แม้ความหล่อของน้องจากคนละเรื่องกับเหล่าลิง SUJU) ประมาณว่าเลือดรักชาติมาเลย อารมณ์ตอนนั้นมันแบบ

ว่าฉันจะมาเสียเวลากรี๊ดหนุ่มๆต่างชาติทำไมในเมื่อมีวีรบุรุษอีกมากมายที่เสียสละเพื่อชาติ เอาเงินที่จะไปดู

คอนเสิร์ตไปทำบุญหรือสมทบโครงการต่างๆจะได้ประโยชน์มากกว่า แต่ตอนนี้พี่ก็ยังไม่ได้ทำ ยังไม่มีโอกาส

 T-T  สิ่งที่พี่ทำได้ตอนนี้ก็แค่ทุกครั้งที่พี่ทำบุญตักบาตร พี่ก็ไม่ลืมที่จะอุทิศส่วนกุศลให้น้องตี้และทหาร ตำรวจ

ทุกท่านที่เสียสละเพื่อบ้านเมืองของเรา ได้รับกันบ้างไหมค่ะ  สาวโรงงานอย่างพี่ก็ทำได้แค่นี้แหละค่ะ  ถ้าทุก

ท่านอยู่บนสวรรค์แล้วก็ช่วยส่งกำลังใจมาให้พวกเรา ภาวนาให้พวกเราที่มีชีวิตอยู่ข้างล่างให้สามารถผ่านพ้น

เรื่องราวร้ายๆในบ้านเมืองที่เกิดขึ้นในขณะนี้ด้วยนะค่ะ  ใครที่ทำไม่ดีกับบ้านเมืองของเราก็ดลบันดาลให้เค้าคิด

ได้เลิกทำสิ่งนั้นซะ  ขอให้พวกเราได้อยู่กันอย่างสงบสุขซะทีเถอะ (ขอมากไปไหมเนี่ย)

        *****      รักและเคารพทุกท่านที่เสียสละชีพเพื่อปกป้องแผ่นดินไทย วีรบุรุษของเรา    *****

 ปัจฉิมลิขิต : ไดอะรี่หมวดตี้คร๊าบ http://polize.diaryis.com/webpage/?w01

                                                                                                                         สาวโรงงานชื่อพริ้งขจร

edit @ 23 Jul 2008 14:11:14 by A_pRiNk

วันเวลานี่ช่างผ่านไปอย่างรวดเร็วจังเลยนะ นี่ก็ทำงานที่บริษัทนี้มา 3 ปีแล้ว แป๊บเดียวเอง ไม่น่าเชื่อจริงๆทั้งๆที่ในแต่ละวันที่ทำงานทั้งทำทั้งบ่นว่าอยากจะลาออกแต่ก็ไม่ออกไปไหนสักที เพื่อนที่มาทำงานพร้อมกันลาออกไปก็ครึ่งนึงแล้ว เพราะอะไรนะทำไมเราถึงอยู่ที่นี่ได้ถึง 3 ปีนั่นนะสิ ทำไม

.

.

.

ทำไมนะ ไม่เข้าใจตัวเองจริงๆ

โอ้ว์ !!!!!! ไอ้ข้อความข้างบนเนี่ยเราเขียนไปได้ไง แลดูการทำงานที่นี่มันช่างมีแต่ความทุกข์ ทั้งทำทั้งด่า เฮอะๆจริงๆมันไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้นหรอก เดี๋ยวคนอ่านเข้าใจไปว่าที่นี่เป็นโรงงานนรก วันนั้นท่าจะเขียนไปตามอารมณ์ตอนนั้นเสียมากกว่า ที่จริงที่นี่ก็มีอะไรดีดีหลายอย่างที่บริษัทอื่นอาจจะไม่มี (อันนี้ก็ไม่ทราบว่าดีกว่ายังไงเพราะยังไม่เคยทำงานที่ไหนเลย) มีรุ่นพีที่ทำงานที่นี่มานานบอกว่า บริษัททุกบริษัทมีวัฒนธรรมองค์กรเป็นของตัวเองไม่มีที่ไหนสมบูรณ์แบบหรือถูกใจเราไปซะทุกอย่าง มันขึ้นอยู่ที่ว่าเราจะยอมรับวัฒนธรรมองค์กรนั้นๆได้มากน้อยแค่ไหน ถ้ายอมรับได้ก็อยู่ต่อไปแล้วทำงานอย่างมีความสุข ถ้ารับไม่ได้ก็ออกไปอย่างได้มาทนกับสิ่งที่เราไม่ชอบเลย มันทรมานตัวเองเปล่าๆ

เราเองมานั่งคิดๆดูว่าอะไรนะที่ทำให้เราอยู่ที่นี่มาได้จนถึงทุกวันนี้ น่าจะมาจากสิ่งเหล่านี้แหละ

1. น้องชายสุดที่รัก ~ คนนี้เป็นปัจจัยสำคัญที่ทำให้ทำงานที่นี่ต่อเพราะรับต้องรับผิดชอบส่งน้องเรียน เงินเดือนที่นี่เค้าทำให้เราสามารถส่งน้องเรียนได้ ไปที่อื่นเราไม่แน่ใจว่าจะทำให้เราส่งน้องได้รึเปล่า เลยยังไม่กล้าไปทำงานที่อื่น ทั้งที่มีโอกาส

2. เพื่อน ~ ชีวิตการทำงานที่นี่ไม่ได้แตกต่างจากการใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัยเลยแม้แต่นิดเดียว เพราะเพื่อนๆที่เรียนมาด้วยกันทำงานที่นี่กว่า 50 % ทำให้เราไม่เหงา ยังคงใช้ชีวิตเหมือนสมัยเรียนทุกอย่าง ทำงานบางอย่างยังต้องทำร่วมกันกับเพื่อนความกดดันในงานก็ลดลงกว่าครึ่ง เช้า เที่ยง เย็น ดึก เรายังเจอกันทุกวัน กินข้าวด้วยกัน เล่นกีฬาด้วยกัน ไปเที่ยวด้วยกันเหมือนสมัยเรียน ยังเคยคุยกันเล่นๆเลยว่า ที่นี่คือมหาวิทยาลัยแห่งนึงก็ว่าได้ เป็นศูนย์รวมการทำงานของนักศึกษาจบใหม่ ใครจะลงทะเบียนเรียนที่นี่เท่าไหร่ก็แล้วแต่ความพอใจ(ระยะเวลาในการทำงาน) จะออกเมื่อไหร่ก็ได้เพราะที่นี่เค้าไม่ง้อคน บางคนอยู่ได้แค่อาทิตย์เดียวก็ออก การตัดสินใจลาออกที่นี่ง่ายมากเนื่องจากไม่ต้องเสียดายโบนัสที่จะได้ในสิ้นปีเพราะที่นี่ไม่มีโบนัส( 5555) จากการศึกษาพฤติกรรมการลาออกของพนักงานที่นี่ พนักงานที่มีอายุงานประมาณ 0-4 ปี จะเป็นช่วงที่ลาออกมากที่สุด หากพ้นจากนี้ไปแล้วแสดงว่าไปไหนไม่รอดเลยต้องทำที่นี่ต่อไปจนแก่ตาย (5555)

3. เวลา ~ การทำงานที่นี่ค่อนข้างยืดหยุ่นในเรื่องของเวลากึ่งๆบริษัทฝรั่งแต่ก็ไม่ใช่ซะทีเดียว เอาเป็นว่าที่นี่แว๊บได้ในเวลางาน (5555) แต่ว่างานต้องเสร็จนะ ต้องมีความรับผิดชอบในงานที่ทำด้วย ซึ่งเราเคยได้ยินว่าที่อื่นจะซีเรียสเรื่องเวลามั่กมากกกกกกกก

สามข้อนี้เป็นสาเหตุหลักที่ยังทำงานที่นี่ต่อไป หลังจากที่น้องชายเรียนจบเราจะกลับมาคิดอีกครั้งว่า เราจะเอาอย่างไงกับชีวิตดี อีก 2 ปีเท่านั้นแหละ

สู้ต่อไปนะ A­­­­_pRiNk

edit @ 2007/07/18 16:50:11

วันนี้ไม่มีไรมาก แค่เลขสวยดีเลยอยากอัพเก็บไว้เป็นที่ระทึก เอ๊ย !!!! ระลึก 07/07/07

ย่างเข้าสู่ครึ่งปีหลังแล้วนะครับพี่น้อง 6 เดือนที่ผ่านมาเป็นอย่างไรกันบ้าง เป้าหมายที่วาง

ไว้ทำได้บ้างไหมครับ ส่วนตัวเดี๊ยนเองก็ทำไปได้ครึ่งนึงแล้วครับและกำลังทำอย่างต่อ

เนื่องครับ (เอาสักอย่างสิจะเดี๊ยน หรือ จะครับ เริ่มสับสนแล้วนะ)

จริงๆ ค้างเรื่องการไปเป็นครูอาสามาก็นานไม่ได้เขียนสักที ขอวันที่เลขสวยๆแบบนี้

อีกสักครั้งจะกลับมาเล่าให้ฟังนะครับ 08/08/08 (55555 ปีหน้าเลยนี่น่า) เอาเป็นว่าขอติดไว้

ก่อนนะครับ ช่วงนี้พึ่งโอนย้ายงานใหม่ยังยุ่งๆ ถ้าว่างและ Net เป็นใจแล้วหล่ะก็จะกลับมา

เล่าถึงความน่ารักของชาวเขาเผ่าลาหู่ที่เชียงรายให้ฟังครับ

ตอนนี้กำลังมีโปรเจคใหม่ครับ จะไปประกวดร้องเพลงอีกแล้ว ครั้งที่แล้วตกรอบแบบ

ว่ายังไม่เข็ดครับท่าน 555 ชีวิตไม่สิ้นก็ดิ้นไปให้ถึงฝันครับ (โอ้ว์ คมสุดๆครับพี่น้อง) ครั้งนี้

เป็นของโครงการของเนสกาแฟส่งเสียงร้องไปครับไม่ต้องเดินทางไปประกวดเองครั้งนี้ลง

ทุนน้อยครับ น่าสนใจดี เลยจะลองส่งไปประกวดครั้งนี้เลือกเพลงประกอบละครไปร้อง

ครับ ชื่อเพลง " บอกรักกับดาว " ประกอบละครเรื่องไรก้จำไม่ได้แล้วครับแต่อยากร้องมั่ก

มาก (เอามันส์อีกแล้วครับ) เอาใจช่วยด้วยนะครับ

บอกรักกับดาว

ฟ้าจะมืดจะมน...ลมจะแปรจะปรวน
ใจไม่เรไม่รวนไม่เคยหลงทาง....
เพราะใจมีดาวหนึ่งดวง... ส่องมืดมนให้เจือจาง ...
ไม่อ้างว้างไม่หวั่นไหว.....

คนหนึ่งคนตรงนี้ ....ใจหนึ่งใจดวงนี้
ไม่มีที่เก็บไว้ ได้แต่วุ่นวาย
เพราะไปหลงรักเจ้าดาว....เกิดเรื่องราวจนร้อนใจ
อยากบอกรักกับดาว....

ฝากรักไว้หน่อยได้ไหม....นานเท่าไหร่ยังไม่รู้
แต่รักมันห้ามไม่อยู่ตอนนี้ ...
ฝากรักไว้หน่อยเถอะนะ...ฝากกับดาวที่แสนดี
รักจะได้ไม่มีวันจาง. ...

แค่หนึ่งคนตรงนี้....แค่หนึ่งใจดวงนี้
ช่วยเก็บไว้ให้ทีที่ในแสงดาว....
ให้อุ่นไอได้พักพิง...ให้หัวใจไม่ว่างเปล่า
ได้บอกรักกับดาว ....
(ได้บอกรัก...ทุกคืน)

< < << < < <สุขสันต์วันเลขสวย ๐๗/๐๗/๐๗ > > > > > > >